Maciej Strumiłło
JĘZYK CZASU
Twórczość Macieja Strumiłły wyrasta z uważnej obserwacji natury oraz doświadczenia czasu rozumianego jako nieustanny proces przemiany. Artysta nie przedstawia świata w sposób dosłowny. Poszukuje tego, co ukryte pod powierzchnią rzeczy – rytmu, który organizuje życie, energii obecnej w naturze oraz przestrzeni ciszy pozwalającej dostrzec to, co zwykle pozostaje niewidoczne.
Punktem wyjścia wielu prac jest znak. Powtarzająca się kreska staje się podstawową jednostką budującą obraz. To ślad gestu, zapis oddechu, rytmu i trwania. Każda kreska jest pojedynczą chwilą, lecz dopiero ich nagromadzenie tworzy strukturę przypominającą tkankę czasu. W ten sposób obraz przestaje być przedstawieniem, a staje się doświadczeniem procesu.
W pracach Strumiłły szczególne miejsce zajmuje motyw źródła. Źródło pojawia się jako symbol początku, odnowy i powrotu do stanu pierwotnej równowagi. Jest miejscem, z którego wszystko się wyłania i do którego wszystko powraca. Towarzyszy mu obecność wody rozumianej nie jako element krajobrazu, lecz jako przestrzeń transformacji, oczyszczenia i pamięci. Woda niesie w sobie ruch, lecz równocześnie prowadzi ku wyciszeniu. Jest drogą do wnętrza.
Powracające w kompozycjach formy przywodzą na myśl bramy, przejścia, świątynne portale i miejsca skupienia. Są to symbole przekraczania granic pomiędzy tym, co znane i nieznane, pomiędzy materią i doświadczeniem duchowym. Próg staje się tutaj miejscem szczególnym – przestrzenią zawieszoną pomiędzy końcem a początkiem, pomiędzy odejściem a narodzinami nowej formy.
Inspiracje filozofią i estetyką Azji obecne są w sposobie myślenia o obrazie jako przestrzeni kontemplacji. Ograniczona paleta barw, świadome operowanie pustką oraz oszczędność środków wyrazu kierują uwagę widza ku temu, co istotne. Cisza nie jest brakiem. Jest pełnią. Jest miejscem spotkania z własnym doświadczeniem czasu.
Twórczość Macieja Strumiłły jest medytacją nad naturą czasu, w której próg, źródło i rytm stają się symbolami nieustannej transformacji człowieka oraz świata.
Każda praca jest zaproszeniem do zatrzymania. Do wejścia w przestrzeń pomiędzy ruchem i bezruchem, światłem i cieniem, obecnością i pamięcią. To opowieść o harmonii wpisanej w naturę oraz o nieustannym procesie przemiany, któremu podlega wszystko, co istnieje. W świecie pełnym pośpiechu obrazy Strumiłły przypominają, że najważniejsze odpowiedzi rodzą się w ciszy.